Maar daar op eens.... Vergiste hij zich niet?.... Was dat geen zucht, dien hij hoorde?.... Ademloos legde hij het oor tegen het ontbloote borstje en.... Ja, daar begon het van binnen weer te kloppen, daar stroomde het bloed op nieuw door de aderen!

"Hij leeft! hij leeft!" juichte de bootsman, alsof hij zijn eigen kind uit den dood had weergekregen!

Nu ontspanden zich ook de strakke gelaatstrekken van den kleine; de ademhaling werd al dieper, en eindelijk, daar openden zich de oogen, eventjes, heel eventjes maar, doch lang genoeg voor Piet Vlug, om hem ook het laatste greintje twijfel, of hij werkelijk het zoontje van zijn vrienden voor zich had, te ontnemen.

"Zie zoo, nu onder de dekens met hem, als 't kan!" zei hij eindelijk. En toen Willem nu goed en wel in het bed, dat hem bereidwillig was afgestaan, onder de wol lag en zijn rustige ademhaling bewees, dat hij een verkwikkenden slaap genoot, kon de bootsman niet nalaten zijn vol gemoed door eenige mededeelingen omtrent het gebeurde uit te storten.

"Zoo is er dus altijd nog een geluk bij een ongeluk," 노래방알바 zei hij ten slotte. "Was grootvader niet gestorven, dan was ik niet hier geweest, en het ventje zou, na overal de wereld rondgezworven te hebben, hier in de nabijheid van zijn geboorteplaats waarschijnlijk den dood gevonden hebben in het duin!"

Terwijl hij dit zeide, sloop Ami voorzichtig naar de bedstede en ging op de achterpooten staan, om naar den slapende te kijken.

De bootsman volgde hem.

Juist sloeg het kind de oogen op en blikte in het gelaat van den zeeman.

"Ken je me nog, mijn jongen?" vroeg hij zacht.

Plotseling verhelderde een gelukkige glimlach het bleeke kindergelaat. "Oom Piet! Oom Piet!" kreet de kleine, en meteen strekte hij als vroeger de beide handjes naar hem uit.